yovvoyi

sft. 1. Xonakilashmagan, tabiat quchogʻida erkin hayot kechiruvchi (hayvon, parrandalar haqida).

Yovvoyi mushuk. Yovvoyi kaptar. Yovvoyi echki.

2. Madaniylashtirilmagan, oʻz holicha, tabiiy holatda oʻsadigan; zararli, ziyon keltiruvchi.

Yovvoyi olma.

Xilma-xil yovvoyi gullar tevaragida rang-barang kapalaklar bazm quradi, asalarilar gʻuvullaydi. — J. Abdullaxonov, Oriyat

Sidiqjon kattakon yovvoyi jiyda tagida toʻxtab, Sharofatni kutdi. — A. Qahhor, Qoʻshchinor chiroqlari

Darhaqiqat, salgina xotirjam boʻldingmi, yovvoyi oʻtlar oʻsib ketadi-yu, gʻoʻzalarni siqib tashlaydi. — Sh. Rashidov, Boʻrondan kuchli

3. Oʻzlashtirilmagan, ishlanmagan (yer-joy haqida).

Ilgari bu yerlar ham jarliklar, yovvoyi sayhonliklardan iborat edi. — Gazetadan

Yovvoyi choʻl buyuk kenglikda Menga borin ochib tashladi. — Sh. Rahmon, Yurak qirralari

4. Qoʻrqinchli, vahimali, dahshatli.

Yovvoyi ovoz.

Boʻron yovvoyi bir kuch bilan oʻkirardi. — S. Anorboyev, Oqsoy

Sharif tarraning yovvoyi chinqirigʻini eshitgandek boʻldi. — S. Siyoyev, Yorugʻlik

5. Madaniyatning ibtidoiy bosqichiga xos; qoloq.

Sahroda arablarning badaviy degan yovvoyi toifasi bor ekan. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha

6. koʻchma Odamga aralashmaydigan; begona, odamovi, yot.

Odamlardan qochaman, Yovvoyi bir holim bor! — Mirtemir