ёʻсин
yoʻsinёʻсин И
от 1. кам қўлл. 1 Ҳолат, тарз.
Шакарнинг ёʻсини ўзгармаган, унча-мунча гап, насиҳат бакор келмаслиги кўриниб турибди. — Ҳ. Назир, Кўктерак шабадаси
2. кўм. взф. Ўхшатиш, қиёс маъносини билдиради.
Отабекнинг Марғилонга бориб келиши шу ёʻсинда эди. — А. Қодирий, Ўтган кунлар
Сўнгра [қизча] ўз ишидан миннатдор ёʻсинда қора кўзларини атрофга бир жавдиратиб олди-да, тез чиқиб кетди. — П. Турсун, Ўқитувчи
Шу ёʻсин қизлар ўзларининг бир ўртоқларини хотинлик дунёсига узатиб, мажлисдан тарқалишдилар. — А. Қодирий, Ўтган кунлар
ёʻсин ИИ
от Зах ерларда, тош, дарахтлар устида ўсадиган илдизсиз майда ўсимлик, мох.
Тош устини ёʻсин қоплабди.
Челакни тўлдириб, қаддини ростлади. Қум, сувдан ёʻсин, ёд ҳиди келарди. — С. Нуров, Нарвон