ёрқин

сфт. 1. Ёруғ, ёғдули, нурли; тиниқ.

Ёрқин кун.

Қуёш чиқиб, анҳор ёқасидаги толларни олтинлатган, тоза, ёрқин ҳаво кўзни қамаштиради. — Ойбек, Танланган асарлар

Ёрқин кўклам кунларининг бирида Ўтар жамоадан уйига одатдагидан барвақтроқ қайтиб, эртаси кун мактаб очилишини хабар қилди. — Ҳ. Ғулом, Машъал

2. Аниқ, равшан, яққол.

Аҳмад Ҳусайн узоқ сўзлади, деҳқонларнинг ҳаётини ёрқин, чуқур тафсилли ҳикоя қилди. — Ойбек, Нур қидириб

Ҳамид Олимжоннинг бутун ижодида кишилар образи ёрқин талқин этилган. — Н. Сафаров, Оловли излар

Романда шаҳар тасвири ҳам тоғ қишлоқларининг гўзал манзаралари ҳам ёрқин ифодаланган. — С. Кароматов, Олтин қум

3. кўчма Бахтиёр, бахтли; нурафшон.

Ёрқин ҳаёт.

Ҳаёт ҳар қачондан кўра кўркам ва ёрқин эди. — Шуҳрат, Шинелли йиллар

Бундан ташқари, у тотув ва соғлом ишчи оиласида ўсиб, кўп ёрқин дамларни бошдан кечирган, шунинг учун ҳам қиёфаси нурга сероб эди. — П. Қодиров, Уч илдиз

4. Таъсирчан, эсда қоларли; ўлмас, ўчмас.

У [Юсуфжон қизиқ] ўзининг ёрқин ва ўзига хос таланти билан ўткир ҳажв ёрдамида бахтли ҳаёт қуришда ўзбек халқига тўсқинлик қилган кучларни қаҳр-ғазаб билан фош қилди. — Т. Обидов, Юсуфжон қизиқ

Жўрахоннинг қаҳрамонлиги, жасорати, ёрқин хотираси, ишлари қалбларда, ҳаётда абадий қолади. — Назармат, Жўрлар баланд сайрайди

5. Ёрқин (эркак ва хотин-қизлар исми).