yoʻrgʻa
ёʻрғаyoʻrgʻa I
ot 1. Mayda qadam tashlab, tez yuradigan (ot, eshak haqida).
[Mingboshi] Eng yaxshi zar choponini kiyib, tilla kamarini bogʻlab, uzun qilichini osib, saman yoʻrgʻani minib, yoʻlga chiqdi. Choʻlpon, — Kecha va kunduz
Gulnoraning dadasi qishgacha minib yura qol, deb yoʻrgʻa eshagini bergan. — S. Siyoyev, Yorugʻlik
2. Shunday tarzdagi yurish.
Joʻra, bu qaynoq hayotni koʻrmaganday, koʻchaning bir chetidan ot yoʻrgʻasiga mahliyo boʻlib borardi. — H. Shams, Dushman
Yakka otning yoʻrgʻasidan chiqarmi chang? — Gʻ, Gʻulom
- Yoʻrgʻasi chiqmoq Polvonga jir bituvdiki, yoʻrgʻasi chiqib qoldi — H. Nazir, Oʻtlar tutashganda
- Yoʻrgʻa chiqarmoq [Hojar:] Bu qora yer yutkurning yoʻrgʻa chiqarishini yetti uxlab tushida kim koʻribdi? — Hamza, Paranji sirlari