yoʻqlamoq

fl. 1. Hol-ahvol soʻragani bormoq yoki kelmoq.

Kasalni yoʻqlab bormoq.

Sizdan umidim shumidi, ulugʻ, nahot holing ne, deb biror marta yoʻqlab kelmasangiz. — S. Ahmad, Hukm

Rahmat, Eʼtibor ona, shundan-shunga ovora boʻlib yoʻqlab kelibsiz!\. — Gʻulom, Mashʼal

2. etn. Biror munosabat bilan muborakbod qilib, sovgʻa olib bormoq.

Chaqaloqni yoʻqlab bormoq.

Yusuf amaki bot-bot kelar, qizi qatori meni ham sovgʻalar bilan yoʻqlab turardi. — H. Nazir, Koʻkterak shabadasi

3. Biror narsa yoki kimsani istab surishtirmoq, axtarmoq, soʻramoq.

Mirzakarimboy shubha bilan boqib soʻradi: — Keling, kimni yoʻqlab keldingiz bu yerga? — Oybek, Tanlangan asarlar

Bek inqilob boʻlgan yili Rahim domlani yoʻqlab, machitga kelganini esladi. — H. Gʻulom, Mashʼal

4. Eslamoq, yodga olmoq.

Namangan shahridan ketsam, meni yoʻqlar kishim bormu? — Mashrab

Biz ularni yoʻqlasak, ular bizni eslaydilar. — N. Safarov, Hayot maktabi

Kelur oxir seni ham yoʻqlagudek bir zamon yaxshi. — Muqimiy

— Katta qiz boʻlib yuribsizmi?-Shukur Hozirgina yoʻqlab turgan edig-a. — N. Safarov, Tanlangan asarlar