yolgʻiz

sft. 1. Birorta ham sherigi yoʻq, bir oʻzi; yakka, tanho.

Yolgʻiz daraxt. Yolgʻiz oʻzi keldi. Yolgʻiz otning changi chiqmas, changi chiqsa ham, dongʻi chiqmas. — Maqol

Shubhali yolgʻiz yoʻlovchi ketganicha koʻrinmadi-qoʻydi. — H. Gʻulom, Mashʼal

2. Aka-uka va opa-singillari yoʻq; ota-onaning yagona farzandi.

Yolgʻiz oʻgʻil.

Har bir ona singari Toʻqson buvi ham oʻz yolgʻizining baxtli boʻlishini istardi. — N. Safarov, Olovli izlar

[Yormat:] El orasida meni sharmanda qilma, yolgʻiz qizimsan, ayab turibman. — Oybek, Tanlangan asarlar

Ayamning yol-gʻiz oʻgʻli urushga ketib, kelini uch bolasi bilan qolibdi. — S. Siyoyev, Yolgʻizlik

3. Kimsasiz, hech kim yoʻq.

Uy yolgʻiz boʻlgani uchun xolamnikida birpasgina oʻtirib qaytdim. — R. Fayziy, Choʻlga bahor keldi

4. yukl. vzf. Faqat, birgina.

[Adolat] Yolgʻiz oʻz taqdirini emas, oʻziga oʻxshagan yuz-lab xotin-qizlarning taqdirini oʻylaydi. — S. Zunnunova, Gulxan

Ahmad Husayn bir necha kun uydan qoʻzgʻalmadi. Uning ermagi yolgʻiz kitoblar boʻldi. — Oybek, Nur qidirib

— Juftlik yolgʻiz kishilar orasidagina emas, yer yuzidagi har bir maxluqda ham bor — dedi Anvar. — A. Qodiriy, Mehrobdan chayon