yirtiq

sft. 1. Yirtilib ketgan, yirtilgan.

Ishtonsiz (odam) tizzasi yirtiqqa kular. — Maqol

Hammaning koʻzi Rahimning tirsagi chiqib turgan yirtiq yengiga tushdi. — H. Nazir, Soʻnmas chaqmoqlar

Egnida otigina qolgan juldur yaktak, yirtiq ish-ton, oyoqlari yalang — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha

2. koʻchma Biror narsaning uzilib, yulinib, ochiq qolgan joyi.

Aksarining usti-boshi yupun, mahsilarining yirtiqlaridan kir paytavalari osilib turadi — Oybek, Tanlangan asarlar

Osmonni toʻldirgan bulutlarning yirtigʻidan [quyosh] birda-yarim koʻrinib qoladi. — P. Qodirov, Yulduzli tunlar

Ufqning bir parcha yirtigʻidan ulkan, qip-qizil quyoshning yarmi koʻrinib, botib ketdi. — S. Nurov, Narvon