йиртиқ

сфт. 1. Йиртилиб кетган, йиртилган.

Иштонсиз (одам) тиззаси йиртиққа кулар. — Мақол

Ҳамманинг кўзи Раҳимнинг тирсаги чиқиб турган йиртиқ енгига тушди. — Ҳ. Назир, Сўнмас чақмоқлар

Эгнида отигина қолган жулдур яктак, йиртиқ иш-тон, оёқлари яланг — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча

2. кўчма Бирор нарсанинг узилиб, юлиниб, очиқ қолган жойи.

Аксарининг усти-боши юпун, маҳсиларининг йиртиқларидан кир пайтавалари осилиб туради — Ойбек, Танланган асарлар

Осмонни тўлдирган булутларнинг йиртиғидан [қуёш] бирда-ярим кўриниб қолади. — П. Қодиров, Юлдузли тунлар

Уфқнинг бир парча йиртиғидан улкан, қип-қизил қуёшнинг ярми кўриниб, ботиб кетди. — С. Нуров, Нарвон