хулқ

от 1. Кишининг муомала ва руҳий хусусиятлари мажмуи; феъл, характер.

Хулқи совуқ одам.

Яхши хулқ — кишининг ҳусни. — Мақол

Саодатхон буларнинг хулқи ҳақида ўйлаб, чуқур хаёлга чўмган эди. — С. Зуннунова, Олов

Қаҳрамонларнинг сўз ифодалари уларнинг савияларига ва хулқларига мувофиқ танланган. — Т. Жалолов, Хамса талқинлари

2. Кишига одат бўлиб қолган, такрорланиб турадиган хатти-ҳаракат; одат, қилиқ.

Қодир анча юмшарган эди. Набигул ярамас хулқлари бор эканини бўйнига олиш билан Қодирни яна ҳам юмшатди. — А. Қаҳҳор, Қаноциз читтак

Унинг рақсларида қуш енгиллиги, Шабада шўхлиги, гулнинг нози бор. Унинг одобида, унинг хулқида Инсоний камолот мавжуд, барқарор. — Уйғун