хўжа

от 1. эск. Бирор кимсанинг ёки нарсанинг эгаси; хўжайин.

Сўнг [мулозим] ялтоқланиб, хўжасига ўгирилди. — С. Сиёев, Ёруғлик

Хўжаси унинг [отнинг] ёлларини силаётганда, Лаъли унга ғамза қилиб: — Отингизга намунча хушторсиз? — деди. — Ҳ. Ғулом, Машъал

Мардон Ёʻлчиевичга қараганда уй хўжаси Саримсоқ аканинг ёши улуғроқ эди. — Ж. Абдуллахонов, Орият

2. тар. Ўзларини чорёрларнинг авлодлари деб ҳисобловчи мусулмонларнинг фахрий номи.

Хўжалар муайян имтиёзларга эга бўлганлар. — Ўзме

3. этн. Ўрта Осиёда илгари маълум имтиёзга эга бўлган оқсуяклар ва уларнинг авлодлари; зид. фуқаро.

Абдурасул, мен сизга айцам, бизнинг Қамишкапа эскидан уруғга ажраб келади: фуқаро ва хўжа. — П. Турсун, Ўқитувчи

4. Хўжазода эркаклар исмига қўшилади.

Мадаминхўжа тол соясида ўтирган экан, буларни кўриб, дарров ўрнидан турди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча