хастадил

сфт. 1. Азоб-уқубат чеккан, руҳан эзилган.

[Мансур:] Пирим, афв айлангиз бахти қарони, Ғариб-у хастадил мотамсарони. Уйғун ва И. — Султон, Алишер Навоий

2. кўчма Жуда қаттиқ севиб қолган, ошиқ-у беқарор.

Етолмайин соғиниб, хастадил Ҳабибингман — Ҳабибий

1. qáste kewil, azap shekken

2. авıс. qattı súyip qalǵan, ıqlası ketken