вожиб
vojibвожиб
от 1. дин. Ҳар бир мусулмонга пайғамбар томонидан буюрилган, бажарилиши мажбурий, зарур бўлган амал тури.
Уч хил амал бордирки, улар ҳар бир мўмин зиммасига вожибдир. — Фан ва турмуш
2. с. т. Бажарилиши мажбурий.
[Барногул:] Амри подшо вожиб, ҳеч ким тарки вожиб қилолмайди. — Орзигул
Биз дўконни ёпиш хусусида амри фармон берган эдик. Ё бизнинг амримиз сенга вожиб эмасму? — С. Сиёев, Аваз
вожиб
н obligatory, mandatory
ВОЖИБ
1. дин. hárbir musılmanģa payģambar tárepi- nen buyırılģan, orınlanıwı shárt ámel
2. orınlanıwı má- jbúriy