валламат

от 1. с.т. айн. 1 валинеъмат 1.

Ёрим Аҳмад, азаматим бўлмаса, Ҳолим сўрар валламатим бўлмаса. — Ойсулув

2. Элнинг каттаси; бошлиқ, амалдор.

Юртнинг валламатини чақир. — Ойбек, Навоий

Отажон, сендирсан юртнинг эгаси, Қаддингдан, валламат, сенга ёʻл бўлсин. — Равшан

3. Эл хизматида бўлган; сахий (шахс ҳақида).

— Раҳматли валламат одам эдилар, — таассуф билан гапирарди кимдир, — маҳалла ташвиши, маҳалла дарди билан яшардилар — Ёшлик

Шер-ку борликка бор, аммо муштумбоп эмас, пахтамиз, оқ олтин етиш-тираётган валламат пахтакорларимиз хусусида эди. — Муштум

4. кўчма Мард киши; мард.

Ана, бек Гўрўғли жомни кўтарди, Олиб ичадиган валламат борми? — Эргаш Жуманбулбул ўғли

5. (3-шахс қўшимчаси билан — валламати). Ман-ман дегани, ҳар қандайи.

Валламати ҳам дунёга икки марта келмайди-ку, ҳаммага ҳам жон ширин. — Х. Султонов, Онамнинг юрти

Бугун-эрта менга сув тегадиган. Ма, мендан бошқа валламати айцаям, берма! — С. Сиёев, Ёруғлик