vallamat

ot 1. s.t. ayn. 1 valineʼmat 1.

Yorim Ahmad, azamatim boʻlmasa, Holim soʻrar vallamatim boʻlmasa. — Oysuluv

2. Elning kattasi; boshliq, amaldor.

Yurtning vallamatini chaqir. — Oybek, Navoiy

Otajon, sendirsan yurtning egasi, Qaddingdan, vallamat, senga yoʻl boʻlsin. — Ravshan

3. El xizmatida boʻlgan; saxiy (shaxs haqida).

— Rahmatli vallamat odam edilar, — taassuf bilan gapirardi kimdir, — mahalla tashvishi, mahalla dardi bilan yashardilar — Yoshlik

Sher-ku borlikka bor, ammo mushtumbop emas, paxtamiz, oq oltin yetish-tirayotgan vallamat paxtakorlarimiz xususida edi. — Mushtum

4. koʻchma Mard kishi; mard.

Ana, bek Goʻroʻgʻli jomni koʻtardi, Olib ichadigan vallamat bormi? — Ergash Jumanbulbul oʻgʻli

5. (3-shaxs qoʻshimchasi bilan — vallamati). Man-man degani, har qandayi.

Vallamati ham dunyoga ikki marta kelmaydi-ku, hammaga ham jon shirin. — X. Sultonov, Onamning yurti

Bugun-erta menga suv tegadigan. Ma, mendan boshqa vallamati aytsayam, berma! — S. Siyoyev, Yorugʻlik