вабо

от 1. Организмнинг сувсизланиши билан кечадиган ўткир юқумли касаллик; ўта хавфли ичак касалликларидан бири.

Очлик орқасидан вабо келди. Оч, бир бурда нонга муҳтож, қип-яланғоч бўлиб қолган халқ битталаб, ўнталаб эмас, юзталаб, қишлоқлаб ўла бошлади. — С. Айний, Қуллар

Шаҳарни босиб олган мўғуллар ҳам вабодан қирила-ётган эканлар. — М. Осим, Карвон ёʻлларида

2. кўчма Ўз амали, натижаси билан вабога тенг нарсага нисбатан қўлланади, нарсани вабога тенглаб ифодалайди.

Уруш! Инсоният бошига қандай мусибатлар солмади бу лаънати вабо. — М. Самадов, Карим партизан

Ххаср вабоси — СПИД билан касалланганлар пайдо бўлибди. — Газетадан

3. кўчма айн. 3 эпидемия.

Бухоро ва шофирконликлар ҳикоя қилишади: Абу Али ибн Сино одамнинг мадорини кетказиб, ўлимга олиб борадиган ришта вабосига қарши тадбир излашга уринган. — Туйғун, Йиллар ва кишилар