uzlat

ot kt. din. Kishilardan uzoq, yakka holdagi hayot; xoli joy; yolgʻizlik.

Bu imonsizlardan imonimni asray desang, yetti qat yer tagidagi jahannamda yonmay desang, uzlatga chekin, uzlatga, boshingni olib ket bu yerdan, Boboqul. — S. Anorboyev, Oqsoy

Qolgan kunlarimni bir chekkada, uzlatda xudoyi taologa sigʻinib, toat-ibodatda yashamoqchiman. — Mirmuhsin, Meʼmor

adv solitude, seclusion

• uzlatda hayot kechirmoq live in solitude

ońasha, awlaq, jalǵızlıq