урғу
urgʻuурғу
от тлш. Турли фонетик воситалар (масалан, овозни кучайтириш) орқали бўғин ёки сўзни ажратиш, шу ажратишга хос кучли талаффуз.
- Урғу белгиси Урғули унли устига қўйиладиган диакритик белги.
- Урғу бермоқ Нутқ жараёнида бирор сўз ёки унинг қисмига алоҳида диққат жалб этиш мақсадида уни бошқаларидан ажратиб, кучлироқ айтиш. Мамажон ака унинг [инженернинг] ўртоқ сўзига урғу берганини сезди. — А. Мухтор, Опа-сингилларРўпарадаги ошхона ойнасидан мўралаган ошпаз хотин д ҳарфига урғу бериб деди: Келдила Сиддиқ акангиз. — Муштум