уқаламоқ

фл. 1. Баданни ёки унинг бирор қисмини босиб силамоқ, эзғиламоқ, ишқаламоқ.

Анорхон кечаси билан кампирнинг бошларини уқалаб, хўрозларнинг товушларини тинглаб чиқди. — И. Раҳим, Ихлос

Афғон чойфуруш қорнини тўйғазиб бўлиб, дарров оёқларини чўзди, тиззаларини уқалаб, гапга тушди. — А. Мухтор, Опа-сингиллар

Саид кўзини йиртиб, қовоқларини уқалаб, уйқусини қочирди. — Й. Муқимов, Олов ва ниҳоллар

2. Ишқаб кўчирмоқ.

Терговчи ўйланиб қолди ва зўр бериб пешонасининг кирини уқалар эди. — А. Қаҳҳор, Сароб

Ашур кийимларига ёпишиб қуриб қолган лойни уқалаб туширяпти. — П. Қодиров, Уч илдиз

3. Ишқаб, доналарни сўта, пўст ва шу кабилардан кўчириб туширмоқ, ажратмоқ, тозаламоқ.

Кунгабоқарни уқаламоқ.

Жўхорини амакимнинг ўғли учдан бирга қайириб, уқалаб, келтириб берди. — Ғ. Ғулом, Тирилган мурда

Қози пиёлани олдига қўйди-да, сўйилган анордан катта бир бўлагини олиб, йирик қизил доналарини кафтига уқалай бошлади. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча