тутамоқ

фл. 1. Тутунланиб ёнмоқ, бурқсимоқ; тутун чиқармоқ.

Печка тутаб кетяпти. Ҳўл ўтин тутайди, ёнмайди.

Тутаб ётган тўнка ёнида сочлари ўсиб, соқолига қўшилиб кетган бир девона бу мудҳиш қоронғиликка қарши курашган каби гулханни ёндиришга тиришар эди. — А. Қодирий, Ўтган кунлар

Аҳмаджон ўрнидан турди ва ҳануз тутамоқда бўлган қишлоқни кўрсатди. — А. Қаҳҳор, Олтин юлдуз

2. Ис, дуд чиқармоқ (ёғ, пилик ва шу кабилар ҳақида).

Қозонда ёғ тутай бошлади.

3. кўчма Тутақмоқ, тутақиб кетмоқ, қизишмоқ; ёнмоқ.

Ҳайдарбой ич-ичидан тутаб кетди. — Н. Фозилов, Оқим

Қиздан жавоб бўлмагач, Ойшахон баттар тутай бошлади: — Минг марталаб айтганман бу мегажинга, бир нимани тайинли қилиб қўйгин деб. — А. Муҳиддин, Айбсиз айбдор