тупурмоқ

фл. 1. Тупукни тил, лаб ёрдамида ташқарига ташламоқ, отмоқ.

Осмонга тупурсанг, бетингга тушар. — Мақол

Руқия унинг олдига келиб, бир туртди, ғазабига чидолмай, чирт этказиб ёнига тупурди — К. Яшин, Ҳамза

2. Оғиздаги (оғизда тўпланган) қон, нос ва шу кабиларни ташқарига ташламоқ.

Оғзидаги носини тупуриб шимининг почасини шимариб, кетмон билан ўртага тушди. — С. Аҳмад, Лаъли Бадахшон

Бектемир тупроқ остидан эмаклаб чиқди. Оғзидан лой тупурди. — Ойбек, Қуёш қораймас

Латофат ҳамон қариқиз ўтини тишлари билан кирсиллатиб узиб, тупуриб ташлар, олис қишлоқ ҳаётини эслатувчи қадрдон бир ис туярди димоғида. — Ў. Ҳошимов, Бир томчи шудринг

Оғиздан тупук, сўлакай, балгам ва sh.k.tashlamoq.TÜKÜRMEK

túpiriw