тумоқ

от 1. шв. Қулоқли иссиқ қалпоқ; қулоқчин.

Орқада бошига қозоқи тумоқ кийган подачи бола ҳадеб шовқин солар эди. — А. Мухтор, Қорақалпоқ қиссаси

Ғиёс ака бошида кўҳна тулки тумоқ, хаёл суриб кетяпти. — Н. Фозилов, Дийдор

У тумоғини олиб, тиззасига қўйди. — Э. Самандар, Тангри қудуғи

2. Ўргатилган ов қушининг бошига кийдириладиган тери қалпоқча.

Не мунглиғ бу дунёда — қизлар мунглиғ, Бошида тумоғиси бургут мунглиғ. — Оқ олма, қизил олма

1. tumaq, malaqay

2. úyretilgen ań qusınıń basına kiygiziletugın teri qalpaqsha