Трубадур

Ўзи шеър тўқиб, ўзи музика чалиб ижро этувчи куйчи-шоир. Трубадурлар поезияси Франсиянинг жанубида ХИИ—ХИИИ асрларда юзага келган. Дастлаб трубадурлар ҳаёт гўзалликларини, турмуш қувончларини куйлаб, инсонни, унинг муҳаббатини улуғлаганлар. Улар куйлаган маъшуқалар эса, одатда, турмушга чиққан аёллардан иборат бўлган. Севгини куйловчи трубадурлар лирикасида хотинга итоаткорона хизмат қилиш ғояси илгари сурилган. Кейинчалик трубадурлар ижодида динга қарши мотивлар пайдо бўла бошлади. Шунинг учун ҳам бундай трубадурларни черков таъқиб остига олди. Трубадурлар ўз ижодида турли шеърий шаклларни, ранг-баранг вазнларни қўллаган ҳолда халқ қўшиқларига хос айрим элементларни қайта-қайта ишлаб, шеърлар яратганлар, улар асосан қуйидагилардир: кансона — севги қўшиқлари, сирвента — сиёсий мавзудаги шеърлар, алба — ошиқ-маъшуқларнинг видолашиш чоғидаги тонгги қўшиқ, серенада — тунги қўшиқ, пасторелла — чўпон қизининг рицар билан учрашуви ва уларнинг мунозарасидан иборат диалог шаклидаги шеър, тенсона — икки шоирнинг севги, поетик ҳамда фалсафий мавзулардаги, трубадур