тўзғин

сфт. 1. айн. Тўзиқ.

Искандаро асабий ва тўзғин хаёллар қучоғида сукут этар эди. — Ойбек, Нур қидириб

2. кўчма Озиб-тўзган, ўзини олдирган, озғин.

Қўш қулоғидаги жулдур иштонли қаролнинг қовурғалари ҳам ҳўкизники сингари уриб чиққан, у ҳам озғин-тўзгин эди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча