toʻzgʻin

sft. 1. ayn. Toʻziq.

Iskandaro asabiy va toʻzgʻin xayollar quchogʻida sukut etar edi. — Oybek, Nur qidirib

2. koʻchma Ozib-toʻzgan, oʻzini oldirgan, ozgʻin.

Qoʻsh qulogʻidagi juldur ishtonli qarolning qovurgʻalari ham hoʻkizniki singari urib chiqqan, u ham ozgʻin-toʻzgin edi. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha