тўқай

от 1. Қамиш, чангал ва шу кабилар ўсимликлар ўсиб ётган, одатда, захкаш ер.

Тўқайга ўт кеца, ҳўлу қуруқ баравар ёнади. — Мақол

Мавлон ака анави куни Султонбой билан тўқайга бориб, қўқон аравасига қамиш босиб келди. — Ҳ. Ғулом, Машъал

Сидиқжон болани бағрига босганича, бир-бирига киришиб кетган буталар, шохлар орасидан оёғи ва елкаси билан ёʻл очиб, тўқайнинг ичкарисига бошлади. — А. Қаҳҳор, Қўшчинор чироқлари

2. кўчма с. т. Шундай ҳолат олган жойга нисбатан қўлланади.

Ҳовлимиз тўқай бўлиб кетибди.

погов. тугай, заросли камыша

саройда сари отим, себи билан кишнайди, тўқайда тўриқ отим, тўпи билан кишнайди во дворце мой жёлтый конь клевер щиплет и тонко ржет; в тугаях гнедой мой конь с табунами рядом ржёт (Кеклик)

тўқайга ўт тушса, ҳўл-у қуруқ баробар ёнади (букв. если начнёт гореть тугай, то горит подряд и сырое и сухое) если постигнет общая беда, то пострадают все одинаково

н brush wood, thicket

toǵay

бот. Gestrüpp n