тўнқаймоқ
toʻnqaymoqтўнқаймоқ
фл. Тик оёқ устида ёки тиз чўкиб, бошини қуйи, орқасини (кетини) юқори қилмоқ.
Тўнқайиб, икки оёқ орасидан қарамоқ.
Чол тўнқайиб, пешонасини бордонга қўйганида, тепада Бойтеватнинг шарпаси сезилди. — Мирмуҳсин, Тунги чақмоқлар
- Давлатига тўнқаймоқ 1. Ношукурлик қилмоқ, нонкўрлик, кўрнамаклик қилмоқ;
ТЎНҚАЙМОҚ
tońqa- yıw