тонмоқ

фл. 1. Қилмишини, айтган сўзи ва шу кабиларни бўйнига олмаслик; инкор этмоқ.

Гапидан тонмоқ.

Айтдингиз, айтдингиз, нега тонасиз? Мен сизга айб тақаётганим ёʻқ-ку! — А. Қаҳҳор, Мунофиқ

Марғилондан қайтгандан кейинги кунларингизни меҳмон-хонада кечириб келишингиздан, албатта, тона олмайсиз. — А. Қодирий, Ўтган кунлар

2. Умуман, бор, бўлган нарсани тан олмаслик; рад этмоқ.

Қарзидан тонмоқ.

[Майсара Чўпонга:] Отанг раҳматликнинг сенга васият қилиб қолдириб кетган йигирма тилла пулига қози эшоннинг тониб кетишларининг сабаби бор экан. Ҳамза, — Майсаранинг иши

Қулоқ солинг гапима, ҳай яхшилар, Оқ сут берган онадан тонган борми? — Муштум