тон
русчатон
м оҳанг
- тон в тон оҳангдош (бўлиш)
- задать тон бошқаларга намуна бўлмоқ; ашулага бошчилик қилмоқ
- попасть в тон хонасини топиб гапирмоқ, бировга ёқадиган иш қилмоқ
ТОН
м тона оҳанг
- говорить сердитым тоном жаҳл оҳанги билан гапирмоқ, дарғазаб бўлиб гапирмоқ
- изменить тон бошқача оҳангда гапирмоқ
тон
тон, овоз оҳанги
тон
м. -а оҳанг
Тон
лат. tonus — кучланиш, урилиш сўзидан
тон. 1. Дастлаб рус шеършунослигида урғу маъносида қўлланилган тушунча бўлиб, ҳозирги шеършуносликда ҳижоларнинг кучли ёки кучсизлиги, чўзиқ ёки қисқалигига нисбатан ишлатилади. Бинобарин, урғули ҳижога ҳам, урғусиз ҳижога ҳам тон терминини қўллаш мумкин. Экспериментал фонетиканинг шеършуносликка тадбиқ этилиши ҳозирги квантатив шеърий системада
тон
тус
тон
- 1. физ. тон; 2. умум тон, оҳанг