тикка

сфт. 1. Юқорига ёки пастга тик ёʻналган; тик, вертикал.

Тикка қоя. Тикка ўсган дарахт. Тутун тикка кўтарилмоқда. Найза ерга тикка санчилди.

Ариқ қазувчилар эртасига келиб қарасалар, тикка жар ўпирилиб тушиб, ариқлари кўмилиб, теп-текис бўлиб қолибди. — С. Анорбоев, Оқсой

Қайнаб чиқар нефт булоқлари, Фонтан бўлиб отилар тикка. — Ё. Мирзо

Қўрбоши кулиб юборди. Унинг амри билан полвон яна илгариги жойига келиб, чатаноғини кериб, тикка турди. — А. Қаҳҳор, Кўр кўзнинг очилиши

2. Ердаги маълум нуқтага нисбатан вертикал ёʻналишдаги тепа жой.

Кулранг осмоннинг олис-олис бурчларида юлдузлар мил-тиллайди. Ҳов ана, тиккада ёрқин бир юлдуз — тонг юлдузи порламоқда. — Ҳ. Ғулом, Сенга интиламан

У [Раҳим Саидов\ пастга тушди. Кун тиккага келган, кўча ёнарди. — Ў. Умарбеков, Ёз ёмғири

3. Тўппа-тўғри ёʻналган; у ёқ-бу ёққа бурилмайдиган, оғмайдиган; адил, тўғри.

Узун ғиштин ёʻлка дарвозахонадан бошланиб, чорбоғни тикка кесиб ўтади. — Ҳ. Ғулом, Бинафша атри

Мастон иланг-биланг ёʻлни қолдириб, мўлжалланган тепаликка қараб тикка ёʻл солди. — А. Қаҳҳор, Мастон

4. кўчма Тап тортмасдан, қўрқмасдан; дадил, тик.

Бетига тикка айтмоқ. Тикка олишмоқ.

Ёвга қарши тикка босиб борганман. — Т. Тўла

Нега сен менга тикка гапирадиган бўлиб қолдинг — ? Мирмуҳсин, Умид

Бу гапни ғар ҳам кўтара олмас, тикка юлишар эди. — А. Қаҳҳор, Қўшчинор чироқлари