tigʻa
тиғаtigʻa
ot 1. esk. ayn. Zenit 1.
Kun tigʻaga kelganda, uyga qaytdik.
Kun tigʻada, jazirama, chang. — Gʻ. Gʻulom, Shum bola
2. t. S. Quyosh harorati; quyosh nuri koʻp yogʻilib, qizdirib turgan joy.
Oftob tigʻasida yotmoq. Kun tigʻasida terlab-pishib ishlamoq.