татимоқ

фл. 1. айн. Тотмоқ.

Овқатнинг тузини татимоқ. Ҳаётнинг аччиқ-чучугини татимоқ.

Қамбар эгилиб шивирлади: — Ича-сизми? Озгина қуйиб берай. Жуда хуштаъм мусаллас. — Сира татиб кўрган эмасман. Керак эмас. — Ойбек, Танланган асарлар

[Раззоқ] У ердан [мактабдан] қорни очиб, кўзлари киртайиб, кеч қайтарди-да, олдига қўйилган таомдан татир-татимас, аллақаерга жўнарди. — Ҳ. Ғулом, Машъал

2. Таъсир қилмоқ; таъсири билинмоқ; юқмоқ.

Қатиқ мошхўрдага яхши татийди.

Овқат [Шавкатжонга] мазалироқ татиди. — Н. Мақсудов, Умидли бола

Болам бечорани тинч қўясанми, ёʻқми? Еган-ичгани тати-май, кундан-кунга қотиб кетяпти ўзи. — О. Ҳусанов, Қўшиқчининг тақсири

3. Кифоя қилмоқ, кифоя бўлмоқ, етмоқ.

Бутун умрга татийдиган сабоқ. Урпоғингда бўлса, уруғингга татийди. — Мақол

Ўзи эллик гектар ер-у, дахмазаси беш юз гектарга татийди. — Р. Файзий, Чўлга баҳор келди

Оддий [бир кило] гуруч беш кишилик ош бўлса, девзира палов ўн кишига татийди. — Газетадан