тарвақайламоқ

фл. 1. Ёйилиб, ҳар томонга шох отиб кетмоқ (дарахт ҳақида).

Ҳар ёққа тарвақайлаб ўсган бесўнақай, қари толларнинг кўланкаси қуюқ. — Ойбек, Танланган асарлар

2. кўчма Ёнига, атрофига чўзилмоқ, кенг очилмоқ.

Мешдай қаппайган корни юргани-да ҳам силкинар, тирсиллаб турган оппоқ елини сонларига шалоп-шалоп урилар, ўрта кўлдай ёʻғон-ёʻғон, тарвақайлаб кетган эмчакларидан ёʻл-ёʻлакай сут тиз-тиз тирқирарди. — С. Анорбоев, Оқсой

— Э, бўлди, бўлди, — лаблари тарвақайлаб илжайди Ҳалимбой. — Ф. Мусажонов, Нозик масала

Раҳимнинг оғзи тарвақайлаб кетди. — Ҳ. Назир, Сўнмас чақмоқлар

3. Ялпаймоқ; лапангламоқ.

Синфга узун малла тўн, кўк духоба дўппи кийган, қип-қизил юзли, ўрта бўйли бир киши тарвақайлаб кириб келди. — П. Турсун, Ўқитувчи

1. hár tárepke shaqaları jayılıp ketiw (terek haqqında)

2. авис. átirapqa jayılıw, keń ashılıw

3. q. lapanglamoq.