tarra
тарраtarra
ot 1. shv. Tarrak.
2. Qovun, uzum kabi shirali mevalarni koʻp isteʼmol qilgandan keyingi lanjlik, lohaslik holati.
— Nafs qursin Siz aqllilik qilgan ekansiz, mulla Muhsin, — deydi qursogʻini ishqalab, — chogʻi, qovunning tarrasi ushladi meni. — A. Qodiriy, Obid ketmon
- Tarrasi tutadi Kishini lanj, lohas qiladi. Xatib domlani qovunning tarrasi tuta boshlaydi. — A. Qodiriy, Obid ketmonKabob bilan ish bitadimi, shoʻrvasini ichmasang, tarrasi tutishi bor. — I. Rahim, Hayot buloqlari