taqya

ot esk. Sidirgʻa matodan tayyorlangan gulsiz doʻppi.

Shoirning boshida uchli koʻk taqyaga silliq oʻralgan koʻrkamgina salla. — Oybek, Navoiy

Bir ozdan keyin es-hushini yigʻib olib, oyoq tovushi kelayotgan tomonga qaradi va erkak kishi ekanini bilib, taqya ustidan oʻralgan kichkina shol roʻmolini yuziga tortdi. — Oydin, Suhbati jonon

taqıya