tap

taql. s. Ikki narsaning bir-biriga urilishi yoki biror narsaning yerga zarb bilan tushishidan hosil boʻladigan boʻgʻiq tovushni bildiradi.

Olma man etib yerga tushdi.

Botirali oʻzini man etib yerga tashladi. Oʻq varangladi. — H. Gʻulom, Mashʼal