tanobchi

ot 1. jk. Tanob tortib, yer oʻlchovchi kishi.

Boy, tanobchi olib kelib oʻlchatib ikki tanob chiqartirib olgan edi. Mening taxminimcha, boy oʻlchab olgan yer ikki tanobdan ortiq edi. — S. Ayniy, Qullar

2. tar. Soliq olish uchun yer oʻlchovchi lavozimli kishi.

Yasovulboshi Shernazarboy xonning buyrugʻini koʻngildagiday bajara boshladi, qishloqlarga tanobchilar yubordi. — J. Sharipov, Xorazm