tangʻimoq

fl. 1. Mahkam siqib, oʻrab, aylantirib bogʻlamoq.

Belni tangʻimoq. Yarani tangʻib bogʻlamoq.

Umar shoyi qiyiq bilan peshonasini tangʻib, karavotga yotdi. — I. Rahim, Ixlos

[Tamara] Bir oz oʻziga kelgach, sochlarini boshiga tangʻidi-da, Gʻofirni divanga taklif qildi. — Q. Maqsumov, Kutilmagan baxt

Yugurganicha ichkari uyga kirmoqchi edi, oq fartugi, boshiga oq roʻmolcha tangʻigan yoshgina xotin chiqib, uni toʻxtatdi. — Oydin, Chaqaloqqa chakmoncha

Bu yerlarda serviqor togʻlar beliga tangʻilgan kumush kamardek temir yoʻl paydo boʻldi. — Gazetadan

2. Yechilmaydigan qilib, mahkam bogʻlamoq; chandimoq.

Otni ustunga tangʻib qoʻymoq.

Shu pastqam uyiga arqon bilan tangʻib qoʻyganga oʻxshaydilar-a. — Sh. Rashidov, Boʻrondan kuchli

Janish bu bu gal epchillik bilan haligi qoziqdan lattani oldi-da, uning oyoq-qoʻlini tangʻib bogʻladi — H. Shams, Dushman

Bola botinkasi ustidan bogʻlangan lattani qattiqroq tangʻidi. — R. Fayziy, Sen yetim emassan

tańıw, shańdıw, baylaw, sheshilmestey etip baylaw, tas qılıp orap taslaw