талмовсирамоқ

фл. 1. Довдирамоқ, ўзини ёʻқотиб қўймоқ.

Сабогул бу саволларнинг биронтасига жавоб тополмас, талмовсирар, нажот ёʻлини излаб, кўз ёшига зўр берарди. — С. Кароматов, Олтин қум

Ёдгор ўзи ҳақидаги ҳукмни ўзи ўқиган маҳбус каби талмовсираб қолган эди. — Ў. Ҳошимов, Қалбингга қулоқ сол

2. Атайлаб ўзини шундай ҳолатга солмоқ, шундай ҳолатда тутмоқ.

Ўрталаридаги сирдан дастурхончининг хабардорлигидан ҳайрон бўлди, ўзини билмасликка олиб талмовсиради. — Р. Файзий, Ҳазрати инсон

Чолнинг талмовсираётганини очиқдан-очиқ сезиб турарди у. — Мирмуҳсин, Тунги чақмоқлар