talmovsiramoq

fl. 1. Dovdiramoq, oʻzini yoʻqotib qoʻymoq.

Sabogul bu savollarning birontasiga javob topolmas, talmovsirar, najot yoʻlini izlab, koʻz yoshiga zoʻr berardi. — S. Karomatov, Oltin qum

Yodgor oʻzi haqidagi hukmni oʻzi oʻqigan mahbus kabi talmovsirab qolgan edi. — Oʻ. Hoshimov, Qalbingga quloq sol

2. Ataylab oʻzini shunday holatga solmoq, shunday holatda tutmoq.

Oʻrtalaridagi sirdan dasturxonchining xabardorligidan hayron boʻldi, oʻzini bilmaslikka olib talmovsiradi. — R. Fayziy, Hazrati inson

Cholning talmovsirayotganini ochiqdan-ochiq sezib turardi u. — Mirmuhsin, Tungi chaqmoqlar