тафаккур

от 1. Обектив воқеликнинг тасаввур, тушунча ва муҳокамадаги фаол инъикос жараёни, инсоннинг фикрлаш қобилияти; фикрлаш.

Тил тафаккур билан бевосита боғлиқдир.

Инсоният юксак хаёлот ва тафаккур кучи билан яратган барча маънавий-бадиий бойликлар орасида оғзаки ижод намуналари алоҳида ажралиб туради. — Фан ва турмуш

2. Ўйлаш, фикр юритиш, муҳокама; ўй.

Бир соатлик тафаккур бир йиллик тоатдан афзал. — Ойбек, Навоий

Ки ҳар ишники қилди одамизот, Тафаккур бирла билди одамизот. — Алишер Навоий

Орага узоқ, вазмин хомушлик тушди. Малика бир нуқтага тикилиб, тафаккурга чўкди. — Т. Жалолов, Олтин қафас