Светская литература

дунёвий адабиёт. Ҳаётга муҳаббат билан қараб, унинг ноз-неъматларидан баҳраманд бўлишга, яшашга чақирувчи, инсон ва ҳаётни, самимий муҳаббатни улуғловчи адабиёт. Ўзбек адабиёти тарихида дунёвий адабиёт диний-мистик адабиётга қарши курашда ўсди, ривожланди. Ўзбек классик адабиётининг Лутфий, Навоий, Бобир каби вакиллари дунёвий адабиётнинг йирик намояндалари ҳисобланадилар. Уларнинг ижодида бу дунё лаззатларидан кўз юмиб, жаннат-у ҳурларни орзу қилишга ундовчи зоҳидларни танқид қилиш катта ўрин тутади. Масалан: Зоҳид сенга ҳур-у менга жонона керак, Жаннат сенга бўлсин, менга майхона керак. Майхона аро соқий-у паймона керак, Паймона неча бўлса, тўла ёна керак. (Навоий)