сурур

от поет. Шод-хурсандлик ҳисси, нашъаси; севинч, қувонч.

Кўклам нохуш кўнгилнинг бир четини ёриштириб турар, сурур, севинч бағишлар, кўркини кўз-кўз қиларди. — М. Хидир, Қирғоқлар

Шамдонлардан шамлар ҳам гўё Ёруғ тортди — қўшилди сурур. — Х. Даврон, Тўмариснинг кўзлари