сургун

от 1. 1 Давлат органларининг қарори ёки суд ҳукми билан жазо тариқасида бошқа бир ерда яшаш учун мажбурий равишда кўчириш; бадарға.

Сургун қилмоқ. Сургунга юбормоқ.

Сал норозилик қилиб, ишдан бўйин бурганларнинг боши балога қолар, бундайларга сургун, бадарға доимо таҳдид солиб турарди. — К. Яшин, Ҳамза

Бош вазир Исфандиёрни тахтдан тушириш ёʻлини ўйлаб, уйи томон борар, хон эса Ислом-хўжани сургун қилиш ё қатл этиш режасини туза бошлаган эди. — С. Сиёев, Аваз

2. Шундай жазога маҳкум этилган кишилар бадарға қилинадиган жой ва у ердаги ҳаёт.

Бир ўқитувчи рус аёл ҳам сургун қилинган экан. У сургундаги саводсизларни ўқита бошлади. — П. Турсун, Ўқитувчи

Сургунда қон ютган йилларни айтиб, Дер экан: — Эсимда: бир вақтлар йироқ Юртда бошимизга тушганди фироқ. — М. Шайхзода