сўзламоқ

фл. 1. Оғзаки равишда фикр баён этмоқ; гапирмоқ.

Оз сўзла, кўп тингла. — Мақол

Кўп билган оз сўзлар, оз сўзласа ҳам, соз сўзлар. — Мақол

Бошингга қилич келса ҳам, тўғри сўзла. — Мақол

Сўзласанг, ҳар кимнинг ўз ақлиға чоғлаб сўзлагин, Кутмагай от хизматин ҳеч кимса ёш бир тойдан. — Ҳабибий, Девон

Йигит улар олдида пилдираб бораркан, тинмай Азизхон қилаётган ишлардан сўзлаб борарди. — С. Аҳмад, Уфқ

2. Нутқ, маъруза қилмоқ, гапирмоқ.

Гўё икки навқирон йигит шу бугун борибоқ Ўртақўрғонни забт этадигандай, баланд руҳ билан нутқ сўзлади. М. М. — Дўст, Лолазор

Биринчи котиб йиғилганлар олдига чиқиб, озгина сўзлагандан кейин, ўтирган халққа қарата огоҳлантиришсиз ўқ узишди. — Фан ва турмуш

3. кўчма Ифодаламоқ, намоён этмоқ.

Баҳор табиат гўзаллигидан сўзлайди. — Газетадан

Титроқ симлар Тамара опамизнинг бедор тунлари, ҳаловациз кунлари, роҳат-бахш лаҳзалари ҳақида сўзларди бизга. — Саодат