soʻqir

sft. 1. Koʻr, ojiz.

Chin koʻngildan yigʻlasang, soʻqir koʻzdan yosh chiqar. — Maqol

2. Koʻzi koʻr, koʻzi ojiz odam.

Soʻqir kishi.

— Hoy, moʻgʻullar! — deb zaharxanda kuldi u [Temur Malik]. Ikkingiz uchun sadogʻimda ikki oʻq qoldi, ikkingizni ham soʻqir qilib qoʻyaymi? — M. Osim, Karvon yoʻllarida

Benafdur soʻqirga tutilgan chiroq. — Sh. Shomuhamedov

3. koʻchma Hech narsani bilmaydigan, sezmaydigan; qoloq, koʻr.

Koʻzi soʻqirdan koʻkragi soʻqir yomon. — Maqol

Nima qilay, bu soʻqir koʻzlar kech ochilgan boʻlsa? — Yoshlik

Shuncha paytdan beri koʻr ekanman, soʻqir ekanman. — Sharq yulduzi