сўқим

от 1. Сўйиш учун семиртирилган, бўрдоқи қорамол (буқа, ҳўкиз, сигир).

Сўқим гўшти. Сўқим сўймоқ. Сўқимга боқмоқ.

Халойиққа энди об-у ош берди, Қанча қўй-у қанча сўқимлар сўйди. — Нурали

2. кўчма салб. Ишламай еб ётувчи, давангирдай соғ одам ҳақида.

Сўқимдек йигит.

— Ўргатма менга! — қаҳрдан қичқиради Муҳсина хоним. — Бир гала сўқим, бир гала текинтомоқ. М. М. — Дўст, Лолазор

Бу сўқимларни кутиб, ичагингиз узилиб кетади. Улар туни билан зиёфатда кабоб еб, ҳиринглашиб чарчашган. — Мирмуҳсин, Қаҳрамоннома