сирқирамоқ
sirqiramoqсирқирамоқ
фл. айн. Зирқирамоқ.
Ёдгор совиб қолган чойдан ичди. Колбаса емоқчи бўлган эди, тиши сирқираб кетди. — Ў. Ҳошимов, Қалбингга қулоқ сол
Дадавойнинг кирза этикдаги болдир суяклари тиззасигача сирқиради, кетаётган ерида бир нафас тўхтаб, нафасини ростлашга мажбур бўлди — Ҳ. Ғулом, Тошкентликлар
сирқирамоқ
болеть, мозжить, ныть
сирқираб оғримоқ ныть, давать ощущение тупой ноющей боли
ҳўкизнинг шохига урсанг, туёғи сирқирайди ударишь вола по рогам, у него мозжат копыта (т.е. удар по кому-либо коснется его близких)
сирқирамоқ
в ache
унинг қўли сирқираяпти his arm (hand) aches
СИРҚИРАМОҚ
Қаранг: зирқирамоқ