силқимоқ

фл. 1. с. т. Сирқимоқ, сизмоқ; томчиламоқ.

Умри опа силқиб келаётган кўз ёшларини рўмолининг учи билан артиб, Боқижоннинг пешонасини силади. — Газетадан

Шох-шабба орасидан сув силқиб томчиларди. — Ойбек, Қуёш қораймас

2. кўчма Аста тўпланиб чиқмоқ; пайдо бўлмоқ.

Булар, албатта, шоиранинг юрагидан силқиган азиз ва қадрдон ҳис-туйғуларнинг бир зумгина оройиши, ўйчанлик ва сокинликдир. — ЎТА

sırqıw, tamshılaw