шиғилламоқ
shigʻillamoqшиғилламоқ
фл. 1. “Шиғ“, шиғ-шиғ этган товуш чиқармоқ.
Девор тагида дошқозон, унинг ёнида қумғон-самовар шиғиллаб қайнаб турибди. — С. Сиёев, Аваз
2. айн. Ғизилламоқ.
Снарядлар шиғиллаб келиб, гумбурлаб, тўфон кўтарди. — Шуҳрат, Шинелли йиллар
Катта кема дарё сувида шиғиллаб сузиб борарди. — Ж. Шарипов, Хоразм
- Юраги шиғиллаб кетди Ғуломжон Ҳаётни кўрди-ю, юраги шиғиллаб, кўз ўнги хираланди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунчаМеъморнинг юраги шиғиллаб кетди. У яна миқ этмай қолди. — Мирмуҳсин, Меъмор
шиғилламоқ
(овоз чиқармоқ)lärmen vi, rauschen vi, kreischen vi