shartta

1. Istihola qilib oʻtirmay, yuz-xotir qilmasdan, roʻyirost, dangal.

Bor gapni shartta gapiradigan odam.

U [Asrora] xonasi kelganda hech kimni ayamasdi. Majlislarda, kimning kamchiligi boʻlsa, shartta yuziga aytaverardi. — S. Ahmad, Ufq

U [Elmurod] endi boʻyni qisiq yetim emas. Endi unga bor gapni shartta aytib, koʻngilni xijolatdan boʻshatish osonroq! — P. Tursun, Oʻqituvchi

2. ayn. Shart IV.

Qoʻshoq shartta oʻrnidan turdi-da, zarda bilan doʻqillab, chiqib ketdi. — H. Shams, Dushman

Pochchayev shartta burilib, joʻnab qoldi. — A. Muxtor, Tugʻilish

3. Oʻylab, choʻzib oʻtirmay.

Iroda shartta muddaoga oʻtib qoʻya qolgan edi, javobni ham naqd qilish kerak. — F. Musajonov, Himmat

Turobovaga shartta ikki qoʻyib berdim. — S. Siyoyev, Yorugʻlik